No bar La Espuela, na rúa Magdalena de Ferrol, onde prestaban guitarras para cantar nalgún dos seus apartados,  un xove Manolo de 18 anos, recén retornado do Atlántico Norte, era o centro de atención da pandilla na que destacaban entre outras, as voces de Lula Sanmartín e de Rosa Galdo. Estamos nos anos 70 cando de moda estaban para a mocidade inquieta, as cancións que chegaban de América latina, Atahualpa Yupanqui, Víctor Jara, Jorge Cafrune...Daí nacería o grupo  “Xarabal” que chegou a actuar na praza de touros de As Pontes.

A súa voz excepcional e as súas cualidades para a música levaron ao noso protagonista a grabar con Saraibas e Paco Díez, e a colaborar con numerosos acontecementos culturais, entre eles a “Semana da Poesía Salvaxe” de Ferrol.

Nos anos 80 participa nos obradoiros de instrumentos musicais na Universidade Popular de Vigo; da cursos de Formación ocupacional sobre construcción de instrumentos musicais, en Cuntis nos 90. De volta a Ferrol, traballa un tempo no taller de fabricación de gaitas con Tonecho Varela.

Será porque o seu avó construía botes que Manolo Bacallau gosta do mar e coordenou o VII Encontro de embarcacións tradicionais de Galicia que se celebrou en Ferrol no 2007. O porto de Curuxeiras albergou nada menos que 134 barcos. Manolo Bacallau presidíu ademáis a asociación “Lefre de Caldereta” de Ferrol, promovendo actos culturais ben orixinais.

Manolo Alonso (Bacallau) ten un sombreiro e dúas guitarras ás que profesa moito cariño, unha regaloulla o seu curmán e outra mercoulla por encarga o seu amigo, Miguel Tranquilo.

Deixémonos embaucar por este xeneroso cantor que mira ao chan e pecha os ollos, para sentir o que canta, para cantar o que sinte.