Durante o xantar de máis de vinte comensais Gustavo sentouse fronte a Oroza coa intención de manter unha conversación longa e sosegada. Pero, ante o murmurio altisonante que se escoitaba de fondo, axiña se decataron os dous de que, naquel ambiente, resultaba imposible concentrarse nunha charla interesante. 

Tan só cando rematamos de comer conseguimos escapulirnos os catro, eu, o poeta de Vigo, Gustavo e a filla, e entramos nunha cafetería tranquila, onde, entre augas e cafés, Carlos Oroza levou a voz cantante ante a nosa escoita silenciosa, perplexa e admirativa, concedéndonos, ademais, a petición de Gustavo, o seu permiso para gravar a nosa conversación. 

Fotografía: XanXe