A tensión sexual non resolta semella que é un ingrediente necesario á hora de contar calquera historia que aspire á excelencia e ao éxito. Tamén aparece na película que hoxe comentamos. "Que el cielo la juzgue" (Leave Her to Heaven, 1945) foi un xigantesco éxito de recadación e tivo unha recepción crítica moi dividida no momento do seu estrea en decembro de 1945. Mentres que o público acudiu en masa aos cines, a crítica da época debateuse entre a fascinación pola súa beleza visual e a repulsa ou o asombro ante a escuridade psicolóxica da trama.
A continuación detallase como reaccionou a crítica cinematográfica de 1945 e 1946:
A fascinación e o aplauso á "Femme Fatale"
A consagración de Gene Tierney: A interpretación de Ellen Berent foi cualificada unanimente como magnética, fría e perturbadora. Os críticos destacaron como lograba transmitir unha maldade sociópata mantendo unha aparencia anxelical. A revista norteamericana Motion Picture Daily sinalou que Tierney interpretaba este papel "mórbido" dun xeito "estrano e histérico", o que lle valeu a súa única nominación ao Óscar.
O impacto do Technicolor: 
Foi un dos aspectos máis gabados. Naquela época, o cine negro e os thrillers psicolóxicos facíanse estritamente en branco e negro para xerar sombras. O uso do technicolor para contar unha historia tan escura foi visto como unha audacia xenial polo director John M. Stahl e o director de fotografía Leon Shamroy (quen gañou o Óscar por este traballo).
As reticencias e críticas negativas
O exceso de melodrama e sordidez: Varios críticos da época atoparon o argumento demasiado truculento, "mórbido" ou "excesivo". Algunhas recensións queixáronse de que a acumulación de traxedias causadas polos celos de Ellen —como deixar afogar a un neno cunha discapacidade ou provocar o seu propio aborto— rozaba o increible ou o desagradable.

Dúbidas sobre o elenco masculino: 
Mentres que as actrices (Tierney e Jeanne Crain) foron moi ben valoradas, medios como Variety apuntaron que a forza da historia non fora "tan poderosamente interpretada polos protagonistas masculinos como puido telo sido en mans máis capaces", cualificando o traballo de Cornel Wilde como correcto pero eclipsado polas mulleres.

O escándalo e a censura.O caso de España
Cando a película chegou a outros países anos máis tarde (en España non se estreou ata 1949 baixo a ditadura), provocou un auténtico escándalo nos sectores máis puritanos e integristas católicos. A crítica oficial e os censores atacaron a "franqueza sexual" implícita na obsesión da protagonista e o feito inédito de amosar de forma tan explícita e fría un aborto intencionado (ao tirarse polas escaleiras), cualificando a trama de inmoral.
Hoxe en día, a crítica moderna revocou calquera dúbida da época, e directores como Martin Scorsese considérana unha obra mestra absoluta do "cine negro en cor".

A película recibiu 1 Premio Óscar das 4 nominacións que obtivo na 18ª edición dos premios (celebrada en 1946)
Este foi o desglose:

Óscar Gañado: Mellor Fotografía en Cor: Para o director de fotografía Leon Shamroy. O seu traballo en Technicolor foi o máis aplaudido polo uso de cores brillantes para contar unha historia escura. 
Nominacións (Non gañados)
Mellor Actriz: Gene Tierney (perdeu contra Joan Crawford por Mildred Pierce).
Mellor Deseño de Producción / Dirección de Arte (en cor): Lyle R. Wheeler, Maurice Ransford e Thomas Little.
Mellor Son: Thomas T. Moulton
Que vos parece que pesa máis no guión, a sorpresa e o xiro inesperado ou en certa medida é un argumento previsible? Deixamos esa pregunta no aire.